Het verhaal van Enoch
Enoch was een toegewijde voorganger in Orissa. Een man die Kingsly kende en vertrouwde. Hij diende in een gebied waar christenen zwaar onder druk staan. Gewapende rebellengroepen hebben daar grote invloed en zien christelijk werk als een bedreiging. Toch volhardde Enoch. Hij wist dat hij gevaar liep. Hij wist dat hij kon worden aangevallen, ontvoerd of erger. Maar hij was ervan overtuigd dat hij zijn dorp niet in de steek kon laten.
Enkele weken na Kingsly’s laatste bezoek aan Orissa gebeurde waar werden ontvoerd. Ze werden zwaar mishandeld. Hun voeten werden zo ernstig beschadigd, dat niemand van hen meer kon lopen. Nadat de rebellen hen hadden laten gaan, werden Enoch en zijn mensen naar het ziekenhuis gebracht. Maar Enochs verwondingen waren dieper dan wat zichtbaar was; inwendig letsel aan zijn borst en organen. De artsen stuurde hem naar huis, maar zijn toestand verslechterde langzaam maar zeker. Hij werd bedlegerig. Steeds zwakker. Toen Kingsly hoorde hoe slecht het met Enoch ging, besloot hij hem persoonlijk te bezoeken. Hij wilde voor hem bidden en hem bemoedigen. De rebellen kregen er lucht van en omsingelden het huis. Kingsly, Babu en Patrick werden in een auto gedwongen en diep een bos in gereden. In die uren dacht Kingsly aan zijn vrouw en kinderen. Hij bad en legde zijn situatie in Gods handen.
De gouverneur, met wie Kingsly eerder had samengewerkt, greep in. Het losgeld werd betaald. De rebellen lieten Kingsly, Babu en Patrick gaan. Enoch overleed aan zijn verwondingen. Zijn vrouw werd weduwe, zijn kinderen raakten zonder vader. Zijn dorp had niet langer een geestelijk leider. De man die had geweigerd te vluchten voor dreigementen, was gedood.
Bron van genade
Kingsly kon niet terugkeren naar Orissa. Gebrek aan veiligheid liet dat niet toe. Maar hij kon niet zwijgen over wie Enoch was geweest. In Enochs dorp werd een waterput geslagen. De gelovigen uit Enochs dorp noemden deze put ‘Bron van Genade’. Een blijvende bron van leven. Op een plek waar zoveel was geleden. Een monument. Niet van steen, maar van water dat blijft stromen.
Een leven dat doorwerkt
Enochs leven en overlijden is niet tevergeefs. Zijn trouw, zelfs in het zicht van geweld, heeft sporen van liefde nagelaten die blijven doorwerken. Zijn geschiedenis herinnert ons eraan dat dit werk soms offers vraagt, die we ons in het Westen nauwelijks kunnen voorstellen. Dat er mensen zijn die weten wat hun weg van trouw kan kosten en er dan tóch voor kiezen die weg te gaan. De weg van God; Zijn werk is niet te stoppen.Enoch liet het zien: hoop, sterker dan angst. Liefde, sterker dan geweld. Gedreven door die Ene.
